Sfidat e së djathtës ekstreme në Japoni: Nga Trump tek ‘Japan First’

Prej kohësh, politika japoneze është konsideruar si e qëndrueshme, madje ndonjëherë e mërzitshme, e karakterizuar nga rotacioni mes fraksioneve brenda së njëjtës klasë politike. Por në zgjedhjet e fundit parlamentare, një parti pak e njohur më pare, Sanseito, arriti të sigurojë një vend në Senatin japonez, duke ndryshuar dinamikat tradicionale.

Partia, e cila quhet “Partia e Bashkuar për Paqen dhe Prosperitetin”, përfaqëson një valë të re nacionalizmi, populizmi dhe euroskepticizmi në stilin “Trumpian”, që tashmë ka gjetur terren edhe në Azi.

Në kërkim të një armiku të brendshëm

Në një moment të vështirë ekonomik për shumë qytetarë japonezë, ku inflacioni, pasiguria sociale dhe rënia e besimit te institucionet janë në rritje, Sanseito ka ditur të identifikojë “armiq të brendshëm” që ofrojnë shpjegime të thjeshta për kriza komplekse: emigrantët, turistët, Organizata Botërore e Shëndetësisë dhe madje edhe politika arsimore e Japonisë. Ajo ka përqafuar narrativa që përngjajnë me lëvizjet e ekstremit të djathtë në Perëndim: një miks i nacionalizmit të fortë, konspiracionizmit dhe konservatorizmit moral.

Retorikë e njohur, mes nacionalizmit dhe teorive të konspiracionit

Ndër kërkesat e Sanseito-s përfshihen mbyllja e kufijve për emigrantët, përjashtimi i Japonisë nga marrëveshjet ndërkombëtare për shëndetin publik dhe reforma të thella në sistemin arsimor për të rritur “ndjenjën e krenarisë kombëtare”. Kjo e fundit do të realizohej duke rishkruar mënyrën se si mësohet historia, një qëndrim që bie në një linjë me përpjekjet e ekstremit të djathtë për të zbutur përgjegjësinë e Japonisë për krimet e luftës gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Në zgjedhjet e fundit, Sanseito grumbulloi rreth 2 milionë vota dhe arriti të sigurojë një vend në Dhomën e Lartë të Parlamentit, një sukses domethënës për një parti të themeluar vetëm pak vite më parë. Tanimë, liderët e saj janë bërë të ftuar të rregullt në platformat mediatike alternative, ku përhapin teoritë e tyre rreth “një qeverie botërore” dhe influencës së supozuar të OKB-së dhe OBSH-së në politikat japoneze.

Një Japonie më e mbyllur ndaj botës?

Për vite me radhë, Japonia është përpjekur të ruajë një balancë mes ruajtjes së identitetit të saj kulturor dhe përfshirjes në ekonominë globale. Por retorika e Sanseito-s, që shpesh i referohet emigrantëve si kërcënim për “pastërtinë japoneze”, ka filluar të ndikojë në opinionin publik, sidomos në zonat rurale dhe tek shtresat e mesme të lodhura nga pasiguria ekonomike.

Njësoj si Donald Trump në SHBA, edhe drejtuesit e kësaj partie përdorin një gjuhë që alternon mes të qeshurës dhe kërcënimit. Nga njëra anë bëjnë fushata me stil spektakli, nga ana tjetër nxisin pasigurinë dhe frikën nga “tjetri”.

A është Sanseito një fenomen kalimtar apo një shenjë e kthesës në politikën japoneze?

Rritja e saj nuk është vetëm një reagim kundër partive tradicionale, por edhe një sinjal i qartë i ndryshimit kulturor që po ndodh në një shoqëri që ka kohë që ndjehet e kërcënuar nga plakja e popullsisë, rënia e lindshmërisë dhe dobësimi i pozitës së Japonisë në skenën ndërkombëtare. Në këtë kontekst, mesazhi i thjeshtë “Japonia e para” mund të tingëllojë si një zgjidhje e qartë për shumë votues.

Por nëse historia politike e shekullit XXI na ka mësuar diçka, është se këto lëvizje nuk janë kurrë vetëm “fenomene kalimtare”.